Wat voor mij belangrijk is, is de beweging van inkeer (en contact maken met mezelf) en het in contact met mezelf openen naar de ander(en). Ik ben van nature introvert en blijf van nature meer in mezelf. Contact maken is soms lastig. Ik kom dan een aantal stemmen tegen. Stemmen vanuit mijn geschiedenis die een oordeel uitspreken, die cynisme bij me oproepen of angst bewerkstelligen. Stemmen die het handelen en ook het luisteren belemmeren als het gaat om contact maken met mijn hoogste potentieel en dat van de ander en het kunnen handelen vanuit het hoogste potentieel. En daar gaat het in theorie U nu juist om, om je te verbinden met en te kunnen handelen vanuit het hoogste potentieel. Daarmee zijn “ongekende” dingen mogelijk. Die laten zich juist pas kennen als ik me open voor het “ongekende”. Ik kan daar soms een glimp van zien en wil daar graag steeds meer van zien.

Wat me helpt is het “gewaarzijn” van mezelf, de stemmen voorbij te laten komen en te laten gaan, bijvoorbeeld via meditatie. Naast de meditatie (in de ochtend) hebben we onze deelnemers ook meegegeven om ’s avonds voor jezelf na te gaan hoe je gedurende de dag hebt geluisterd. Welke stemmen overheersten? Het oordeel, het cynisme of de angst. Is het mijn hoofd dat blokkeert, mijn hart of mijn buik. De oefening meegeven betekent ook dat ik die zelf ga doen en ga ervaren hoe het bij mij werkt en hoe het me verder op weg brengt naar het “ongekende”.

met groet
Marc Verheij

Gerard Philips startte in 1891 samen met zijn vader Frederik het bedrijf Philips & Co op. Gerard gepassioneerd uitvinder, vader Frederik Industrieel en bankier in Zaltbommel. Na vier jaar was er geen doorbraak, ten einde raad riepen ze de hulp in van broer Anton – ‘de losbol van de familie’: wil je ons een half jaar komen helpen om onze gloeilampen op de markt te zetten. Ja, dat wilde Anton. Voor dag en douw zat hij in de trein om in o.a. Duitsland en Rusland de Philips lampen aan de man te brengen. Immers een groot afzetgebied was nodig omdat er domweg nog niet zoveel aansluitpunten voor lampen waren. Anton bleef langer dan een half jaar en Philips  groeide uit tot een internationaal bedrijf.

Steve Wozniac ook gepassioneerd door techniek, lukte het om op 29 juni 1975 een mijlpaal te bereiken in de geschiedenis van de pc: als je de letters op het toetsenbord aanraakte, kwam het op het scherm recht voor je. Voor ons ondenkbaar dat dat uitgevonden moest worden. Gelukkig had Wozniac Steve Jobs ontmoet, die de mogelijkheden hiervan zag en met tomeloze energie Wozniac opdreef om het product verder te ontwikkelen. Jobs zorgde voor de pr, de stampij, de vertaling naar de markt.

Engbers & Schasfoort zijn recent in het nieuws. Zij hebben de Ibis ontwikkeld. Een apparaat dat met een druppel lichaamsvocht een analyse kan maken welke ziekte iemand heeft en welke dosering medicijnen effectief  is. Baanbrekend, want dat betekent dat in de toekomst, de huisarts diagnoses kan doen, waarvoor je nu naar het ziekenhuis moet. Pas toen Hans Clevers, de met internationale prijzen overladen stamcelonderzoeker van het Hubrecht Instituut in Utrecht, in een publicatie in Nature meldde dat hij voor zijn stamcelonderzoek gebruik maakt van de Ibis, kwamen ze in het nieuws. Nu worden zij zelf benaderd en vliegen de wereld over om hun product toe te lichten en aan de man te brengen.

Zomaar drie voorbeelden van wederzijdse afhankelijkheid. Wat ze gemeen hebben is dat ieder individu voluit zijn passie, talent, levensmissie, belofte heeft gevolgd. Zonder terughouden. En dat ze – met spanning, wrevel, schuren – erkend hebben dat hun talent op zichzelf staand, niet het volle potentieel bevat. In de – spanningsvolle – samenwerking lukt(e) dat wel.

Leestips: Steve Jobs – de biografie, FD: Ibis: Spin off van UT Twente, Anton Philips – de mens, de ondernemer

harte groet

Yvonne Versteeg

In het boek van Manon Ruijters, Liefde voor Leren, neemt zij de volgende definitie als typering voor leren:“Leren komt vanuit de ‘zone van het niet-weten/het onbekende’ en leidt via allerlei fysieke en mentale activiteiten, tot het ontdekken van begrip en bekwaamheid”. Volgens haar begint leren met de simpele vaststelling: ik weet het niet. Die vaststelling is echter niet voor iedereen even simpel.

En ik zou daaraan toe willen voegen de vaststelling dat je het graag wel wilt weten. Dat laatste ontbreekt soms en dan is leren een taaie klus, niet alleen in intervisiegroepen maar bijvoorbeeld ook thuis als er aan tentamens gewerkt wordt.

Mijn kinderen hebben afgelopen weken tentamentijd gehad en ik zie dan hun worsteling met het ordenen en opnemen van kennis.
Vooral als het om vakken gaat die hen eigenlijk niet interesseren, is er een permanente strijd om de stof onder de knie te krijgen. Wat ik dan doe, is er bij zijn en een omgeving creëren waarin zij zich lekker voelen en weten dat zij gesteund worden. Ik moet dan zelf oppassen het niet over te nemen en te gaan vertellen of te gaan uitzoeken hoe het zit.

Dat geldt ook voor mijn intervisiegroepen.
Erbij zijn, een omgeving creëren waarin geleerd kan worden, aandacht geven.
De worsteling mag er zijn.

met groet
Marc Verheij

Als ik pijn heb, word ik heel klein en alle ‘uitdagingen’ worden onoverkoombare problemen en heel groot.
Tegenwoordig durf ik ook klein en kwetsbaar te zijn. Een vriendin te bellen voor troost en goede raad.
Tegenwoordig kan ik ook de voordelen zien, als ik me klein voel…ik kom dichter bij mezelf en daarmee dichter bij de ander. Ik blaas mezelf niet meer zo op. Ik durf meer mens te zijn.

En dan krijg ik ineens een berichtje van Theo Buijsrogge, opgetekend door Marianne Jaspar over Laura Fraanje, die zegt

….
het gaat hier op aarde om “te leven vanuit je hart”
we willen soms wel
maar we durven niet
want dan zijn we “watjes” kunnen anderen zeggen
dan leven we “buiten de realiteit”
doe maar gewoon, zegt een bang stemmetje
want we willen er wel bij blijven horen

Maar gewoon, dat is toch leven vanuit ons hart
dat is mens met andere mensen zijn
een ander tot z’n recht laten komen
laten ontplooien, laten (op)bloeien
wat is er niet mooier dan een mens te zien stralen
…

Voor mij een hart onder de riem.

dank

Yvonne Versteeg

Onze vraag was: wat zie je als je je aandacht richt op Ruimte voor Helden en ons, Marc en Yvonne.
Ze kreeg al snel een beeld van een luchtballon. Marc als het mandje die voor veilige landingen zorgt en de boel  op de grond houdt en zet. Yvonne de ballon met veel visionaire energie. En ook al had Marc op dat moment het besluit nog niet helemaal definitief genomen, het was helder: we gingen opstijgen voor een nieuwe tocht.

Zo voelt het ook, we zijn nu echt opgestegen voor weer een nieuw avontuur, een volgend commitment. Met veel ideeen en een wens tot tempo van mij, Yvonne. En Marc die door vragen te stellen en zichzelf in te brengen ons doet landen in het hier en nu. En zo nu en dan wisselen we de rollen om, als vanzelf, dan is Marc aan het denken en denken en maak ik het concreet, door te vragen, hoe kunnen we hier nu al een actie van maken, in kleine stappen, met wat we nu al weten.

In onze kamer hangt nu een mobiel met vele luchtballonnen, om ons te herinneren aan de mogelijkheid van steeds maar weer opstijgen en landen.

Ik heb het reuze naar mijn zin!
harte groet,
Yvonne

branden

Afgelopen weekend zat ik samen met Yvonne, vrouw en zakelijk partner, in een huisje in de Ardennen. De open haard brandde en ik keek naar de houtblokken. Als de ene kant wat doofde en haar werking had gehad, keerde ik het blok en lichtte het vuur weer op. De verse kant van het blok heeft weer een nieuwe intense werking. Zo draaide ik de blokken totdat de kern werd bereikt en vervolgens ook de kern opbrandde en er slechts een beetje as overbleef.

Ik ben in februari 2012 25 jaar in dienst van de gemeente Rotterdam en heb besloten om per 1 januari 2013 volledig voor Ruimte voor Helden te gaan werken. Terugkijkend op mijn loopbaan bij de gemeente voel ik me verwant aan het houtblok in de open haard. Ik kan zien dat ik net als het houtblok iedere keer gedraaid ben. In iedere functie heb ik een bepaalde werking gehad. Begonnen bij de afdeling Volkshuisvesting, vervolgens gedraaid en weer opgelicht bij de afdeling Projectmanagement, overgestapt op het lijnmanagement en weer opgelicht als peoplemanager. Ik ben vier keer gedraaid om iedere keer weer een intense werking te hebben en energie te geven aan de organisatie. Ik ben nu bij de kern gekomen, coaching en training van mensen. Die kern brandt al een beetje bij de gemeente en brandt straks voluit bij Ruimte voor Helden. Totdat ……..

Marc Verheij

waarom geeft mijn leidinggevende niet het voorbeeld?

Deze verzuchting kom ik vaker tegen. Binnen een organisatie zijn kernwaarden geformuleerd, bijvoorbeeld respect, samen, klantgerichtheid. En vervolgens wordt ook pijnlijk zichtbaar en voelbaar waar het niet vanuit respect, samen, klantgerichtheid gaat. Het is net als het voornemen een rode volvo te kopen, opeens zie je overal rode volvo’s!

Met het formuleren van kernwaarden worden we herinnerd aan ‘de ideale wereld’, want in ieder van ons is er een beeld hoe we met elkaar om zouden willen gaan. Met het formuleren van kernwaarden wordt het verlangen geraakt om bij te dragen aan dit ideaalbeeld en dit ideaal te ervaren.  We openen onszelf, voorzichtig laten we onze bescherming  los.

We nemen daarmee risico, immers als het tegenvalt, doet dat ‘extra pijn’. Als reflex kunnen we dan juist onze bescherming weer extra hard ‘aantrekken’. Gevolg: verharding, teleurstelling, kans op wijzen naar elkaar, in het bijzonder naar leidinggevenden, die worden er immers ‘extra’ voor betaald, hebben de macht en zijn opgeleid om het goed te doen.

Wat we te omarmen hebben is dat er geen ideale wereld is en dat er geen ideale leidinggevenden zijn. Tenminste, niet continue. Wat we te koesteren hebben zijn de momenten van ideale wereld, een moment die een dag, een minuut kan duren. En als het moment weer voorbij is, ons hart open te houden, zodat we de kans vergroten op weer even zo’n moment van ideale wereld.

strak blauwe heldere lucht
fris en koud
de zee kabbelt
als je je ogen sluit, waan je je aan een zuidelijke zee, een cocktail nabij

bedreven maakt Marion het labyrinth
rond en vrouwelijk – naar Chartres model
blauwe halve maan vlaggetjes wapperen bij de ingang

4 vrouwen en 1 man
de toekomst in ons midden:
1 slapend jongetje – Ea – over de grens naar een ander weten
1 spelend meisje – Leonore – vrolijk en vrij op Moeder Aarde

we delen onze intenties:
bekrachtigen van onze essentie
om bij te dragen aan het grotere geheel
vanuit het hart

in eigen tempo en stilte
draaien we door het labyrinth
tot het midden
en weer terug

ervaring en inzicht rijker
staan we als vanzelfsprekend
even op een rij

voorbijgangers kijken op
en Leonore zegt:
het is hier rustig

met weinig woorden gaat we weer uiteen
de wereld in
doen wat er te doen is
walk in beauty

voor labyrinth lopen: www.ruimtevoorrituelen.nl

Een inspirerende webchat met Herman Wijffels over duurzaamheid en leiderschap op 11.11.11.
Enkele quotes die mij zijn bijgebleven:

“Leiderschap begint met leiderschap te nemen over je eigen leven!
Jezelf de vraag te stellen: Wat is in deze tijd een goed leven?
Daar begint de gang naar duurzaamheid.

Duurzaam leiderschap heeft vooral te maken met authenticiteit.
Er wordt gevraagd een nieuwe orde te creëren die veel meer gebaseerd is op gespreide verantwoordelijkheid.
Dat vraagt dat mensen vanuit innerlijke overtuiging in hun werk staan. Dan volgen mensen je ook veel eerder: ze denken als ze je horen, he, daar zit wat in, dat klopt. Dat ontbreekt nu in het huidige kabinet: ze zeggen er wel wat over, maar het komt niet van binnen uit.

We moeten onze kengetallen verbreden van ‘winst en groei’ naar ‘het sociale aspect welzijn, ecologische gezondheid & continuïteit en een gezonde economie.’ De opgave is de wereld te leren zien als een samenhangend interdependent stelsel ipv aparte delen. De bewustzijnslag die we nu aan het maken zijn gaat daar over, leren bewust te zijn dat alles wat we doen invloed heeft.
Er is een groeiende groep mensen – de cultural creatives – die in denken en doen aan het veranderen zijn – die bezig zijn met anders eten, zonnepanelen aanschaffen etc. Zij hanteren een waardepatroon die zegt: ik let op wat ik veroorzaak.
Ongeveer een kwart van de bevolking is daar nu mee bezig. Dat is ook aan het doorwerken hoe bedrijven denken – kijk naar Unilever, zij zeggen: wij gaan onze footprint halveren. Gaandeweg gaat de groep die zich op dit waardepatroon baseert, groeien. De vraag is wel: gaat dit snel genoeg?

We zijn daar nu een paar decennia mee bezig en dat gaat snel en tegelijkertijd gaat het niet snel genoeg.
Ieder wordt gevraagd om in deze tijd positie te bepalen in de grote vraagstukken!
Onszelf de vraag te stellen: hoe kunnen we ons leven zo inrichten dat we op een goede manier met elkaar, de aarde en de natuurlijke hulpbronnen omgaan.
We zitten in een volgende evolutionaire stap.”

Aldus Herman Wijffels.

met dank aan http://www.worldconnectors.nl/

Yvonne Versteeg
www.ruimtevoorhelden.nl